Flying high

flying highIk was vergeten dat ik het had besteld. Maar zodra ik het uit de brievenbus pak weet ik het weer. Na anderhalf jaar heb ik voor het eerst een boek besteld van een andere ouder over het leven met een kind (in haar geval kinderen) met diabetes. Ik heb het al uitgepakt voordat ik mijn jas heb uitgetrokken. Flying high. Het boek is dunner dan ik dacht. Vierkant. Glanzend. En niet afschrikwekkend, zo op het eerste oog, integendeel.

Ik rooster twee broodjes, zet een pot thee en nestel me in de hoek van de bank. Ik sla het boek open. De eerste zinnen, de eerste alinea’s, de eerste pagina’s…..en de tranen stromen over mijn wangen. (H)Erkenning, (h)erkenning, (h)erkenning. Voor het eerst heb ik het gevoel dat iemand snapt wat ik meemaak, hoe het voelt, hoe diep het gaat. En nog meer: voor het eerst ontmoet ik via papier iemand die net als ik niet wil dat de diabetes het leven meer gaat bepalen dan nodig is. Niet eerder heb ik contact gewild of gezocht met andere ouders met kinderen met diabetes, daar wordt het toch alleen maar groter en meer een ding van? Terwijl ik pagina voor pagina verder lees voel ik dat er iets in mij begint te schuiven. Wat weet ik nog niet, maar het duurt niet lang voordat dat duidelijk wordt.

In haar boek pleit Lydia Braakman ervoor om te leven vanuit wat zij kernwaarden noemt, de dingen die belangrijk voor je zijn in het leven, en de rest daar omheen te vormen. En dan vooral als het gaat om diabetes. Tuurlijk, onder bloedsuikers meten en insuline spuiten kom je niet uit, maar voor de rest is het aan jou hoe je je leven invult. Ik snuif even als ik dat lees. Tja, daar hoef je mij niets over te vertellen. Hoe vaak heb ik het zelf niet aan ouders gevraagd in mijn werk als geestelijk verzorger op de kinderafdelingen: ‘Wat betekent dit nou voor jou dat je kind ziek wordt? Wat is voor jou nu belangrijk, om het vol te houden, aan te kunnen? En wat betekent dit voor jullie leven? Is het belangrijk om verder te kunnen zoals het was, of veranderen jullie prioriteiten? Zijn er dingen die je anders zou willen? Dingen die nu toch belangrijker blijken te zijn dan je dacht en waar je meer ruimte aan wilt geven?’ Oh ironie, dat ik nu zelf aan de andere kant van de lijn sta en mijzelf deze vragen stel. Maar tegelijkertijd moet ik ook glimlachen, op deze manier naar je leven kijken is dus echt wel veel fijner dan uit te gaan van wat moet of niet kan.

En dan voel ik ineens wat er verschoven is. Voor het eerst sinds onze dochter diabetes kreeg durf ik toe te laten dat dit nu bij ons leven hoort. Dat dit bij mijn leven hoort. En of ik wil of niet, het zal er altijd zijn. Dus uitzoeken hoe ik, hoe wij als gezin willen leven is zo gek nog niet. De tranen drogen op en ik word rustig. En dan gebeurt het: er doemt een beeld op, een droom, een visie van een plek waar ouders van kinderen met diabetes elkaar kunnen ontmoeten. Waar ze niet (alleen) geconfronteerd worden met wat moeilijk is, maar vooral geinspireerd worden door ouders die er hun eigen draai aan hebben gegeven, die door zijn gegaan met hun leven, ondanks alles, of misschien juist wel ouders die alles hebben omgegooid om te doen wat ze eigenlijk wilden. Een plek waar de intensiteit van het leven met diabetes niet ontkend wordt, maar waar er een positieve draai aan wordt gegeven. Als het dan toch moet, dan maar leuk. Waar je als ouder even op adem kan komen, (h)erkenning vindt, inspiratie en motivatie om jezelf niet te verliezen, maar juist te groeien in wie je kunt zijn, ondanks of misschien juist wel dankzij de uitdagingen die op je pad zijn gekomen. En zou het dan niet prachtig zijn als we als ouders van kinderen met diabetes niet alleen aan onze eigen kinderen denken, maar ook aan al die kinderen ver weg die nooit gehoord hebben van diabetes, maar het toch krijgen. Waar geen kennis of insuline is om deze kinderen te redden. Waar kinderen van andere ouders overlijden aan de ziekte waarmee onze kinderen leven. Ik slik. Ja, wie weet heeft ze het niet zomaar. Misschien heeft ze mij zojuist op het pad gezet waar ik moet zijn. Het is een lange weg, maar niet eerder voelde ik zoveel vertrouwen. Mijn hoofd loopt over van ideeen en ik ga snel zitten om alles op te schrijven. Elke reis van duizend kilometer begint met een eerste stap.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s